Erciyesi özledim , kurultayı özledim , samimi , ihlaslı , gönül adamı , cefakar , çilekeş gardaşlarımı , ülkücüleri özledim...! Ama en çok Başbuğumu özledim !!!
Ağustos ayı yaklaşmadan aylar önce telefonlaşarak “gardaşım; inşallah yazın Erciyes’te buluşuruz” diyerek özlemlerini Erciyes’e saklayanları özledim. Yaz tatilini ekonomik imkanları nedeniyle sadece Erciyes’te geçireceği 2 gün için ayarlayan ülkücüleri özledim. Yola çıkarken kutlu bir buluşmanın sevinciyle toy hazırlığı yapan gardaşlarımı özledim. Yol kenarlarında çakı gibi bekleyip güzergâh tarif eden genç bozkurtları özledim. Erciyes’in eteğinde hararetten dolayı arızalanan arabasını dinlendirirken arka arkaya duran ”yapacak bir şey var mı gardaş?” diye soran samimi ülkücüleri hemen o anda yapılan sohbetleri, tanışmaları, içten bağlılığı özledim.
Erciyes’in zirvesine varınca; çadırlara şöyle bir bakıp “Allah ıma bin şükür, bugünleri gösteren Cenab-ı Mevala ya” diyen gardaşlarımı özledim. Çadırları yerleştirirken birbirine yer bulan, yardımcı olan bozkurtları özledim. Bir yılın yorgunluğunu atarak “ohh bee! işte mutluluk bu!” diyen ağızları özledim. Çadırları tek tek dolaşırken hiç tanımadığın birinin zorla kucaklayıp gel gardaşım diyerek ikramını sohbetlerini özledim.
Yüzlerce binlerce hilal bıyıklının çilekeş hayat hikayelerini özledim. Hayatları boyunca inandıkları dava uğruna çekilen sıkıntıların, dertlerin, zulümlerin özdeşliğini özledim. Şimdiki gibi; karşıdan gelirken “bunlar kimin adamı lan!” ona göre davranalım diyenleri değil de adamın adamı olmayan, mert, dimdik, doğru, dürüst, hak bildiğinden şaşmayan, doğruları herkese haykıran bir dağ misali olan gardaşlarımı özledim.
Samimiyeti ihlâsı, mutevaziliği, hesapsız, çıkarsız gönül adamlarını özledim. Saf ve temiz hiçbir çıkarı olmadan şehirlerin ve dava arkadaşlarının sorumluluğunu üzerinde taşıyan başkanları, reisleri, bozkurtları özledim. Zorla, insanların yüzüne istemeyerek tebessüm eden, yukarıdan bakan anlayışı değil de herkesi samimiyetle buyur edip kucaklayan yetkilileri özledim.
Eleştiri yaptığında kızıp, köpürmeyen, hain, provokatör ilan etmeyen “haklısın gardaşım o noktada eksikliklerimiz çok deyip” gönül alan başkanları özledim. Her hizmete burun kıvırmadan yıldırım gibi koşarak emri yerine getiren yiğit liseli, üniversiteli bozkurtları özledim. Parfüm kokularıyla, sarı, mor, kırmızı kravatlarıyla, şişkin ve gubuz tavırlarıyla etrafa olumsuzluk saçan kibirlileri değil, alın terlerinden nur akan gurur abidesi başkanları özledim.
Helikopterin Erciyes semalarında görülmesiyle birlikte telaşlanan sağdan sola koşturan gönül erlerinin, Başbuğ sevdalılarının heyecanlarını özledim. Alana inmesiyle birlikte, bütün solukların kesildiği, nefeslerin tutulduğu, çadırların hepsinin boşalıp ta alana yığıldığı, pür dikkat sessizce, disiplin ve vakar içinde Başbuğun dinlenildiği Erciyes sessizliğini özledim. “BAŞBUĞ TÜRKEŞ” diye Erciyes’i inleten nameleri özledim. Bilal Habeşi namesiyle Erciyes’in semalarını süsleyen ezan sesini özledim. Başbuğumun en önde saf durduğu öğle namazını kılmayı özledim.
Başbuğum; ama başbuğum seni, seni çok, çok özledim …!
Gelişiyle birlikte bozkurtların içinde fırtınalar koparan ozanımın sesini özledim. Bir elinde bilgisayar bir elinde Kuran olsun diyerek Erciyes’in zirvesinde dua edenleri özledim. Bir yanın ALP ise öbür yanın EREN olsun diyen erenlerimi özledim. Hayatına şekil veren dinin ile tören olsun anlayışıyla hak yolunun yolcularını özledim. Ömrünce karşılaşmadığın biriyle ozanın “Gardaşım bu iman oldukça sende ölmez bu hareket ölmez bu dava” sözüyle beraber göz göze gelip kucaklaşıp, ağlaşmayı özledim.
Her türlü katığını gardaşlarıyla paylaşmadan boğazından geçmeyen civanları özledim. Cilasız, boyasız, renksiz, sade kıyafetleriyle namus timsali bacılarımızın, şalvarlı analarımızın ellerinden gözleme yemeyi özledim. Yıllarca görmediğim beraber dava arkadaşlığı yaptığım acıları sıkıntıları beraber paylaştığım gönül dostlarına kavuşma sarılma anını özledim. Ayrılırken seneye güzel dileklerle randevulaşmayı, selamlaşmayı özledim. Heyecandan arabasını, otobüsünü kaçırmış “beni de götürür müsün gardaşım ?” deyince kucak açan yol misafiri eden bozkurtları özledim. Memlekete varınca Erciyes’i kutlu bir yürüyüş, buluşma kurultayı olarak dilden dile anlatmayı özledim. Türkiye’de yalnızca bir gazetede çıkan kurultay fotoğraflarına bakmayı özledim.
Velhasıl yazamadığım, aklıma gelmeyen birçok güzelliği, riyadan bencillikten uzak samimi gönül erlerinin, gardaşlarımın, nefesini, kokusunu, yüzünü, yüreğini kısacası her şeyi özledim.
YA SEN ÜLKÜDAŞIM..?
ALTUNEL:19 MAYIS TÜRKİYENİN DOĞUM GÜNÜDÜR
ziya 2011-12-01
ya sen zaten ülkücülerin içindesin ya!
